Je hebt weinig tijd: Rob van Bladel in 7 zinnen.

1. Studeerde na de HEAO en Voortgezette Opleiding Personeelsmanagement, Organisatie- & Veranderkunde (SIOO) en Financieel Management (AIF).
2. Werkte eerst als organisatieadviseur in de financiële dienstverlening met een uitstap in de ‘not for profit’- sector.
3. Ging eind jaren ’90 aan de slag als lijnmanager met het idee: ‘daar word ik vast een betere adviseur van‘.
4. Werkte uiteindelijk 10 jaar als lijnmanager bij ‘A-merken’ in de financiële dienstverlening met als aandachtsgebieden: strategie, leiderschap en verandering .
5. Startte 3 jaar geleden een eigen adviesbureau: HetGaatVooruit/Rob van Bladel Organisatieadvies © met als aandachtsgebieden: strategie, leiderschap en verandering.
6. Doet momenteel opdrachten op het vlak van strategie, leiderschap en verandering in de financiële/zakelijke dienstverlening, energiesector en MVO-branche.
7. Kenmerk in opdrachten is steeds de samenhang tussen strategie, leiderschap en verandering waarbij de verbinding van inhoud met mensen ‘die het uiteindelijk moeten doen’ altijd centraal staat, gericht op duurzaam resultaat

Je hebt wat meer tijd: Rob van Bladel in 7 ‘polaroids’ (7 W’s).

1. Werk
Ik heb het langste gewerkt in de financiële dienstverlening. Dat kwam zo: mijn oudste broer werkte bij een bank en die ging altijd met een jasje aan de deur uit en kwam nooit met zwarte handen thuis. En er werd gezegd dat hij een salaris verdiende. Geen weekloon zoals mijn vader. Dat leek me wel wat; een jasje en een salaris.
Ik begon als schadecorrespondent rechtsbijstandsverzekeringen bij een verzekeraar. Deze start heeft me geen windeieren gelegd; als je werk doet daar waar het bedrijf op de allereerste plaats voor is opgericht. Veel werk in organisaties heeft daar namelijk bar weinig mee te maken en lijkt juist veel belangrijker. Later leerde ik dat het meeste belangrijke werk tóch altijd gebeurd aan de voet van de organisatie.
Hierna ging ik advieswerk doen. Wat dat is, is al een stuk moeilijker uit te leggen aan je kinderen. En nog weer later werd ik manager en was ik verantwoordelijk voor een deel van het werk wat gebeuren moet. Dat is eigenlijk een beetje schijn want er is namelijk altijd iemand boven je, die de échte verantwoordelijkheid meent te hebben. Die heeft simpelweg de tijd niet om overal zelf op te letten. Daarom had hij mij en anderen aangesteld. Management is erg bevredigend werk wanneer je het samen doet met de mensen van het team. De meeste mensen kunnen namelijk prima op zichzelf letten.
Omdat ik het niet laten kon mijn mening te geven hoe het anders en vooral beter kon, het voor anderen een beetje voor te doen en hen wat ik kan en weet, over te dragen, ben ik, na bijna 10 jaar management, weer adviseur geworden. In een ironische bui zeg ik wel eens dat ik vroeger werd betaald om mijn mond af en toe te houden terwijl opdrachtgevers me nu betalen om juist mijn mond open te doen. En dat deed ik toch altijd al.

2. Wortels
Ik ben geboren in Tilburg en de stad is een mooi voorbeeld van de Industriële Revolutie. Tilburg werd Tilburg toen stoommachines, textielbaronnen, pastoren en de arbeiders van de buurtschappen die Tilburg zouden gaan vormen, als puzzelstukjes in elkaar vielen. Dat zou ruim 90 jaar ‘werken’. Tilburg werd een stad met een brede onderlaag van arbeiders, een kleine elite van ‘fabrikanten’ met daar tussenin een vrij kleine laag van middenstanders. De katholieke kerk functioneerde er als ‘stafafdeling’.
Ik groeide op in de jaren ’60 en ’70; in de teloorgang van deze vooruitgang. Toen de fabrieksschoorstenen en de kerktorens naar beneden vielen. En mijn vader zijn mening moest herzien dat ‘de textiel in Tilburg altijd zou blijven‘. ik begreep er als kind niets van. En mijn vader, die toch 44 jaar ouder was dan ik, vreemd genoeg, ook niet. Iedereen was min of meer tevreden hoe het was. Dus waarom zou iemand besluiten het te veranderen? Terwijl mijn vader steeds verder wegzonk in cynisme raakte ik de ‘waarom-vragen‘ in mijn leven niet meer kwijt. En het nadenken over hoe het eventueel óók zou kunnen.

3. Weten en kunnen
Ik heb het meeste geleerd van zaken die niet bekend staan als ‘opleidingen’. Net als veel andere mensen overigens. ik leerde veel door het gewoon te doen; de kans te krijgen iets uit te mogen proberen in een bedrijf. Fouten te maken en ervan te leren. Er waren een paar boeken die me echt anders hebben leren waarnemen en er waren een paar mensen in mijn leven die me kansen gaven, me verder geholpen hebben, me hebben geïnspireerd en me soms gewoon een trap onder mijn kont hebben verkocht. Het belangrijkste wat ik leerde:
- niet onmiddelijk te geloven wat je waarneemt;
- meerdere ‘polaroids’ te nemen (meerdere invalshoeken te kiezen);
- te weten wat je niet weet;
- je (morele) oordelen (zo lang je kunt) voor jezelf te houden en
- rekening te houden met wat je niet voor mogelijk had gehouden.
Vragen stellen, luisteren en jezelf transparant maken voor de ander heb ik ook geleerd, waarbij het leren nooit stopt. En dat bij elk mens onder boosheid (en alle ‘nare neefjes’ daarvan) meestal verdriet zit en daaronder vaak de bereidheid ‘liefdevol’ naar zichzelf en de ander te kijken en het anders en opnieuw te proberen.

4. Waarden
Ik heb gemerkt dat veel mensen zich gedragen alsof ze het leven elke dag opnieuw moeten verdienen. Vaak hebben ze dat gedrag en de gedachten eronder, niet van zichzelf door. ‘Zo is het leven‘, zeggen ze dan. Ik ben de afgelopen jaren ‘fan’ geworden van het idee dat je het leven helemaal niet hoeft te verdienen. Het is je namelijk al gegeven bij je geboorte. Dus is het tamelijk nutteloos elke dag iets te gaan verdienen wat je al gratis hebt gekregen. Je hebt je leven volgens mij ook niet op krediet: God is volgens mij geen bankier. Goed, nu we er toch zijn, probeer ik het leven zo breed en diep mogelijk te ‘be-leven‘. Te leren en te groeien. In mijn geval is dat dubbel: ik probeer dit niet alleen toe te passen op mijzelf maar ik heb ook grote voldoening gevonden anderen aan te zetten hetzelfde te doen.

5. Werkplekken
Als je, net als ik, het leven ziet als een uitgelezen kans te groeien, te ontwikkelen en te ondernemen, is het niet moeilijk organisaties (ook!) te zien als (werk-) plekken waar je dat bij uitstek zou kunnen verwezenlijken. individueel en, dat is het leuke aan organisaties, met elkaar. Toch lukt ons dat in organisaties regelmatig niet zo goed. Hebben we organisaties zo vorm gegeven dat ze ons juist af lijken te sluiten van leren, groeien en ondernemen. Ik hou ervan dit te verhelpen. Daarbij moet je meestal op vele manieren kijken: strategisch, financieel economisch, sociaal-emotioneel, politiek, technisch-inhoudelijk, economisch-maatschappelijk enz. Mijn uitgangspunt is te kijken waar de energie werkelijk zit bij de mensen die het zelf moeten gaan waarmaken en daarop aan te haken. Waar de échte vraag, het échte drama of het échte verlangen zit.

6. Waarmaken
Als ik word gevraagd werk te verrichten dan maak ik de volgende zaken meestal waar:
- ik heb vrij snel een paar ideeën over wat er aan de hand zou kunnen zijn en/of hoe het vraagstuk/uitdaging op te lossen respectievelijk aan te pakken waarbij ik altijd kijk naar zowel de ‘harde’ als de ‘zachte’ kant;
- ik krijg mensen met wie ik werk in de meeste gevallen zo ver dat met nieuwe energie en op andere, nieuwe manieren aan resultaten werken en deze ook halen;
- ik schrik niet van onconventionele zaken, introduceer makkelijk andere werelden (kennis, ervaringen, metaforen, verhalen, humor) en weet mensen te raken op hun oorspronkelijke motivaties (opnieuw) op weg te gaan, te leren , te groeien en te ondernemen;
- ik streef steeds na, wat ik weet en wat ik kan, weg te leren zodat mensen het snel vooral zelf kunnen; zij worden er immers ook voor betaald.

7. Waarnemen en werkelijkheid
We hebben allemaal zo onze favoriete manier van waarnemen. En daarmee onze favoriete werkelijkheden. We zijn onszelf daar niet altijd van bewust. Dat is niet erg, zeker zo lang de dingen lopen zoals we gedacht en/of gehoopt hadden. Wanneer dat niet zo is, ervaren we een vraagstuk, een hindernis, een uitdaging, een probleem, een frustratie, traagheid, slechte scorecards, niet behaalde resultaten, slechte beoordelingen enz. Advieswerk is meestal niet veel meer dan het aanreiken van een andere manieren van waarnemen. Het aanvaardbaar maken van een andere werkelijkheid en van daaruit worden vaak nieuwe manieren van actie nemen helder.